ในที่สุดก็เข้าสู่เรื่องราวของบล๊อคที่เราจะเขียนซักที

มุมตัวเอง[1]
การเรียนดนตรีนั้นพวกคุณอาจจะคิดว่าผมบ้า
เรียนไปแล้วได้อะไรจบไปทำงานอะไรก็มี
แต่ผมไม่คิดเช่นนั้นหลายคนที่เล่นดนตรีรักดนตรี
ก็คงไม่คิดเช่นนั้นเหมือนกัน
บางคนบอกผมไว้ผมยังจำมันได้ดี
เรียนๆไปเถอะเดี๋ยวก็หางานทำได้เองแหละ
เอาไอ้ที่ตัวเองชอบและถนัดที่สุดเท่านั้นก็พอ
ส่วนงานนั้นไว้ถึงเวลาจริงๆมันก็จะตามมาเอง
ผมยังจำคำเหล่านี้ได้เสมอไม่รู้ว่าใครเป็นคนสอนผม
แต่ก็ต้องขอขอบคุณจริงๆที่ผมไม่เรียนตามเพื่อน

ผมปรึกษาเพื่อนๆพี่ๆแล้วว่าจะย้ายที่เรียน
ซึ่งอันนี้...คิดไว้นานแล้วแต่ไม่เคยตั้งใจทำมันซักที
อยากลองดูซักตั้งบ้างเพราะเท่าที่ผ่านมาจับฉ่าย
บ้างก็สนับสนุนเต็มที่บ้างก็รั้งไว้ทุกวิถีทาง เพื่อ?
และไม่เอาเรื่องเอาราวขี้เกียจก็ที่หนึ่งอยู่เหมือนเดิม
เห็นเพื่อนๆได้ดิบได้ดีก็อยากได้ดีกับเขาบ้าง

ต่างมุม
บางคนก็บอกผมว่าอยู่ที่นี่ไปแหละดีแล้ว
เรียนให้จบๆแล้วไปหาเรียนข้างนอกเอาไปต่อโท
ก็ ok นะกับความคิดนี้ แต่ไม่ชอบอ่ะต่อต้านใครจะทำไม ชิ

มุมตัวเอง[2]
ในขณะคนอื่นๆที่เขาเรียนดนตรีเหมือนเรา
ได้ความรุ้ตั้งแต่พื้นฐานไปยังขั้นแอ๊ดว้านซ์
ได้อะไรเยอะกว่าประสบการณ์อาจจะคล้ายๆกัน
บางคนได้เยอะกว่าด้วยซ้ำเมื่อเริ่มมีการผลักดัน
เห็นอย่างงี้แล้วเราจะนิ่งดูดายได้อย่างไร
แล้วเค้าจะเปิดมหาวิทยาลัยหลายๆแห่งที่มีดนตรี ทำไม?
แล้วเค้าจะจ้างอาจารย์ผู้มีคุณวุฒิมาให้สอนเรา ทำไม?
แล้วเค้าจะมีสอบทุนไปเรียนต่อเมืองนอก ทำไม?
แล้วคนเก่งๆจะเกิดขึ้นมาได้เพราะอะไร ?
พวกคุณตอบคำถามนี้ได้มั้ยแล้วจะมาบอกผมว่าให้เรียนเอาวุฒิ

ต่างมุม
จะเรียนดนตรีข้างนอกก็ได้มีเปิดสอนเหมือนกัน
เราอาจจะมีในสิ่งที่คนอื่นไม่มีก็ได้แต่ความรู้หละมึง?
เรามีทุกอย่างเลยยกเว้นความรู้ อย่างนั้นหรอ?
ขนาดคนที่เรียนเปียโนที่มหาลัยยังไปหาเรียนเอาข้างนอก
แล้วยังจะจบมาได้เลย ก็คุณคิดแค่นี้ไง
คิดถึงความเป็นการศึกษาได้แค่นี้
คุณใช้ชีวิตคุ้มหรือยัง ????

มุมตัวเอง[3]
ไม่ได้ว่าสถาบันตัวเองนะสถาบันใครใครก็รัก
จากใจรักที่นี่อยากอยู่ที่นี่แต่ทำให้เราดูแย่ลง
เพราะคนในสังคมบางประเภท เช่น
พวกที่ทำตัวเป็นใหญ่เกาะแข้งขาอาจารย์แต่ละวัน
มีเส้นสายในภาควิชานั้นทำตัวโดดเด่นเกินจะบรรยาย
ที่นี่เองที่เป็นที่แรกที่เราเลือกจะมาเรียน
เพราะชื่อเสียงสมัยก่อนที่นักศึกษารุ่นเก่าได้สร้างเอาไว้
ปัจจุบันก็ยังสร้างสรรค์ชื่อเสียงกันอยู่ก็ไม่มากนัก
ใจจริงอยากยอู่เพื่อที่จะสร้างชื่อเสียงให้สถาบัน

จากใจคนบันทึก
แต่...ใครจะพาเราไปถึงจุดนั้นได้
การขวนขวายจะทำให้คนอื่นรำคาญมากมั้ย?
การใฝ่จะได้ผลหรือไม่ไม่มีใครอาจจะรู้ได้
ความเกรงใจนั้นติดตัวมาตลอด
ขนาดด่าใครต่อหน้ายังไม่คิดแม้แต่จะพูด
แต่ในใจคิดไปแล้วเอามาบ่นในเว็บดีกว่าสบายใจขึ้นเยอะ
ส่วนตัวแล้วผมไม่เคยแสดงออกทางความคิด
มีแต่ฟังๆแล้วก็จำๆคนอื่นเค้ามาเสมอแล้วกลับมาคิดเองทีหลัง
พวกแม่งก็มีแต่จะแย่งกันพูดแล้วไม่เปิดโอกาศให้เรา
เราเลยกลายเป็นคนที่ไม่มีความคิดสมองไม่เปิดกว้าง (ไม่เปิดห่าอะไรหละ)
ทำให้ไม่เป็นคนกล้าแสดงออกในบางเรื่อง
ส่วนน้อยที่จะเปิดให้ในบางโอกาศ
บอกตามตรงไม่เคยมีใครเปิดโอกาศให้เรามากเท่าแม่เราเลย

เพราะคนเราคิดไม่เหมือนกัน
มีแต่จะเรียนเอาวุฒิให้มันจบไปวันๆงั้นหรือ
แล้วความรู้ผมหละยังไม่ได้ครึ่งนึงของเด็กปี 1บางคณะเลย

ปล.นี่แค่เกริ่นเรื่องนะยาวแท้ อ่านแล้วงงๆก็ขออภัยด้วยนี่ยังเขียนไม่หมดนะอาจจะหนักไปแนวบ่น